Ex Calce Liberatus Est

Στο δρόμο για το Eburacum

Το ταξίδι για το Eburacum είναι μακρύ και αρκετά δύσκολο. Ακολουθείτε τον εμπορικό δρόμο που διασχίζει τα έλη και τις βαλτώδεις περιοχές του Maris παράλληλα του ποταμού Humber. Συχνά συναντάτε περιπλανώμενους εμπόρους τόσο ντόπιους όσο και ξένους με βαριά ξενική προφορά από τους οποίους προμηθεύεστε φρέσκο πόσιμο νερό και τρόφιμα. Πολλοί από αυτούς είναι βαρκάρηδες και μετακινούνται χρησιμοποιώντας τα φυσικά κανάλια της περιοχής που τελικά εκβάλλουν στη θάλασσα. Από τους ντόπιους πληροφορείστε ότι κάπου μέσα στα ομιχλώδη έλη και τους βάλτους βρίσκεται το περίφημο κάστρο του De Maris όπου και μπορείτε να ζητήστε φιλοξενία… Άλλοι λένε ότι η κόρη του φρούραρχου είναι εξαιρετικά όμορφη…

Sir Irwyn: Μάλιστα ομίχλη και βάλτοι… Ξεπεζεύω από το άλογο μου καθώς λέω και στον Dyffynog να κάνει το ίδιο. Θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί σε μία τέτοια πορεία. Ξεκινάω να προχωράω προσεκτικά στο ομιχλώδες τοπίο.

Sir Dion: Με το διαπεραστικό μου βλέμμα κοιτάω λοξά τον Sir Irwyn προσπαθώντας να καταλάβω τι ακριβώς έχει στο μυαλό του. Sir Irwyn, υποθέτω πως επιθυμείτε να επισκεφτείτε το κάστρο του De Maris, ίσως και να δείτε από κοντά την κόρη του, που φήμες λένε ότι είναι πανέμορφη. Με όλο το σεβασμό, θα σας απέτρεπα να ακολουθήσετε αυτό το δρόμο. Φαίνεται επικίνδυνος και δύσβατος ακόμα και για τα άλογα.Θα ήταν σοφότερο να μην παρεκλίνουμε από το δρόμο μας. Εγώ τουλαχιστον δεν έχω σκοπό. Λοιπόν τι λέτε; Αλλωστε είστε και νυμφευμένος πια μη δελεάζεστε!

Sir Irwyn: Νυμφευμένος είμαι… Αλλά και να ξεκουραστώ σε ένα ζεστό κρεββάτι και να ηρεμήσουν λίγο οι πληγές κάτω από μια στέγη είναι αυτό που με δελεάζει την συγκεκριμένη στιγμή… Με το χέρι μου δείχνω την γύρω περιοχή. Κοίτα γύρω σου Sir Dion και πες μου τι βλέπεις… Εγώ το μόνο που βλέπω είναι ομίχλη, έλος και βάλτο… Πιστεύω κανένας μας δεν θέλει να κοιμηθεί σε τέτοιες συνθήκες ειδικά τώρα που εγώ και ο Sir Gwair είμαστε σε μαύρα χάλια… Άλλα αν τόσο πολύ θες να συνεχίσουμε μπορούμε να ρωτήσουμε και τους άλλους… Δεν πρόκειται να βάλω τον εαυτό μου πάνω απ’ όλους.

Sir Joseff: Καλοί μου Ιππότες, δεν υπάρχει λόγος διαφωνίας. Αγαπητέ Sir Irwyn, με όλο το σεβασμό που σου τρέφω, θα πρότεινα να μην ταράξουμε τα ήρεμα νερά των βάλτων. Στο κάτω κάτω δεν ξέρουμε καν την ακριβή τοποθεσία του κάστρου του De Maris. Σίγουρα τα δωμάτια του κάστρου θα είναι ζεστά και φιλόξενα, όμως με ανησυχεί τι μπορεί να κρύβεται κάτω απ’ τα νερά… Νομίζω ότι καλό θα ήταν να συνεχίσουμε να κατασκηνώνουμε κοντά στο δρόμο όπως άλλωστε κάνουμε σχεδόν κάθε μέρα παρ’ όλη την υγρασία! Είναι καλοκαίρι ακόμα και ο καιρός ζεστός, μην χάνεις το κουράγιο σου! Σε κάθε περίπτωση πάντως θα σε ακολουθήσω, όποια απόφαση κι αν πάρεις… Θα σου θέσω τώρα ένα αίνιγμα για να ευθυμήσουμε λίγο και θα σε βοηθήσει στην απόφασή σου: “Θάλασσα είναι, νερό δεν έχει, βουνό είναι, χώμα δεν έχει, κάμπος είναι, χόρτα δεν έχει, πόλη είναι, σπίτια δεν έχει.” Τι είναι;

Sir Tegwel: Sir Joseff, τα λόγια σου είναι σοφά και συνετά. Πράγματι λέγεται πως οι βάλτοι αυτοί κατοικούνται από καλικάντζαρους, με τους οποίους λένε πως ο άρχοντας του Maris έχει μακρινή συγγένεια. Το χειρότερο όμως είναι πως τα νερά αυτά κρύβουν εκτός από τους βδελυρούς καλικαντζάρους και μία αγέλη από αιμοβόρα θηρία που είναι μισά φίδι και μισά σκύλος. Τις νύχτες χωρίς φεγγάρι τα ουρλιαχτά τους ακούγονται μίλια μακρυά και για πολλούς ανυποψίαστους ταξιδιώτες σημαίνουν το τέλος. Λέγεται πως κάποια από αυτα τα κτήνη ακούνε στο κάλεσμα του άρχοντα του Maris. Αυτά τα ξέρω από τον παππού μου τον Sir Deio που του τα εκμυστηρεύτηκε η Cuimhne, μια νεράιδα των ποταμών, την οποία έσωσε πριν 40 χρόνια από τα χέρια μιας μάγισσας εδώ κοντά, καμιά δυο μέρες δρόμο από εδώ που βρισκόμαστε. Αν και το παραδέχομαι πως θα ήθελα να εξερευνήσουμε τους βάλτους αυτούς και να πάμε στο κάστρο του De Maris, είναι γεγονός πως η κατάστασή σου, Sir Irwyn, όπως και του Sir Gwair, δεν επιτρέπει τέτοιου είδους περιπέτειες. Σου υπόσχομαι όμως πως στην επιστροφή προς το Sarum, θα κάνουμε μία μικρή παράκαμψη προς τα εδώ. Ό,τι και αν υπάρχει σ’ αυτόν το βάλτο, θα το ξετρυπώσουμε και θα το πατάξουμε στο όνομα της τιμής και της δόξας!

Sir Miall: Συμφωνώ! Για όνομα του Θεού, εγώ δεν ξέρω ούτε κολύμπι. Πού θα πάμε χωρίς χάρτες και οδηγό; Άσε που αυτούς τους βαρκάρηδες δεν τους εμπιστεύομαι και πολύ! Καλύτερα να ξεκουραστούμε για λίγο και να επισπεύσουμε το ταξίδι μας. Στο κάστρο του Eburacum θα έχουμε άπλετο χρόνο να ξεκουραστούμε και να απολαύσουμε τη φιλοξενία του βασιλιά του Malahaut!

Sir Gwair: Αγαπητέ Sir Joseff αυτό για το οποίο μιλάς είναι ένας χάρτης τον οποίον βέβαια δεν έχουμε. Θα συμφωνήσω και εγώ με την πλειοψηφία των συμπολεμιστών μας ότι δεν είμαστε σε κατάσταση να αντιμετωπίσουμε το οτιδήποτε αυτή τη στιγμή ή εγώ τουλάχιστον δεν είμαι. Αλλά Sir Tegwel θα κρατήσω στο λόγο σου ότι κατά την επιστροφή μας θα βρούμε αυτό το κάστρο!

Sir Irwyn: Κοιτάζω τους συμπολεμιστές μου έναν έναν και σκάω ένα πονηρό χαμόγελο και τα μάτια μου ανάβουν… Προσωπικά ο μόνος λόγος που ήθελα να βρω το κάστρο του Maris ήταν γιατί είχα βαρεθεί την υγρασία και το γρασίδι, άλλα όλα αυτά που μου λέτε μου κινούν την περιέργεια και το ενδιαφέρον… Μάγισσες, νεράιδες και τέρατα και θέλετε να κάτσω ήσυχος… Ας έχει, θα ακολουθήσω την παράκλησή σας και δεν θα ψάξω το κάστρο σήμερα…
Καβαλικεύω το άλογο μου και λέω στον Dyffynog να κάνει το ίδιο… Την γλίτωσες για σήμερα., του λέω και χαμογελάω χαρούμενα. Καθώς παίρνω πάλι τον δρόμο προς το Eburacum λέω: Αλλά δεν νομίζω να αρνηθείτε πάλι να ψάξουμε το κάστρο εγώ, ο Sir Gwair και ο Sir Tegwel! Δεν θα ακούσω πάλι τις ίδιες δικαιολογίες! Έτσι δεν είναι;

Sir Miall: Μα φυσικά! Δεν ψάχνω δικαιολογίες για να αποφύγω κάτι, ούτε και φοβάμαι για τη ζωή μου! Απλώς νομίζω ότι πρέπει να μεταφέρουμε το μήνυμα στον Malahaut ότι ο Uther έχει στην κατοχή του το Ξίφος της Νίκης και κατά συνέπεια πρέπει να ηγηθεί όλης της Βρετανίας! Σε αυτό όσο πιο σύντομα πειστεί τόσο το καλύτερο! Ας βαδίσουμε λοιπόν για το Eburacum!

Sir Lohot: Σφίγγω το πανωφόρι μου γύρω από το λαιμό μου με το αριστερό μου χέρι γιατί θαρρείς ένα ελαφρύ αεράκι μου δρόσισε λαιμό και μάγουλα, μπορεί να έχει ζέστη, αλλά αυτή η υγρασία σου τρυπάει τα κόκαλα… και το αεράκι αυτό των βάλτων αποπνέει, νιώθω, μία ανησυχία. Με το δεξί μου χέρι κρατάω τα γκέμια του αλόγου μου και αποφασίζω να συνεχίσω έφιππος, μιας και είμαι έμπειρος καβαλάρης, όμως αργά και με προσοχή γιατί το έδαφος είναι ανώμαλο και η ομίχλη επιδεινώνει την κατάσταση. Ακούω τις προτάσεις των συνοδοιπόρων μου και προσθέτω: Φίλοι μου, δε νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να λοξοδρομούμε και να απομακρυνόμαστε από τον στόχο μας! Ας συνεχίσουμε προς το Eburacum κι ας μην αναζητούμε μπελάδες, δεν ξέρει κανείς τι μπορεί να προκύψει στα καλά καθούμενα…

Comments

Ereshkigal

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.